Czasami coś w człowieku długo dojrzewa. Czasami coś człowieka nagle nachodzi. Ze mną było tak, że nałożyło się jedno i drugie. Po latach pracy w mediach – po zrobieniu dziesiątek reportaży i programów dla największych polskich stacji i nie tylko… powiedziałem sobie DOŚĆ!

Dość ciągłego życia od projektu do projektu, od miejsca do miejsca – na walizkach, w hotelach, w drodze. Dość poprawiania bez końca scenariuszy, ciągłego odbierania telefonów, odpisywania po nocach na maile, burzliwych kolaudacji, awantur na planie, humorów gwiazd. Dość odkładanych wakacji, zapracowanych weekendów, świąt poza domem.

Doskwierało mi to od dłuższego czasu, może z wiekiem 😉 coraz bardziej. Chodziło mi po głowie (nomen omen), żeby zająć się czymś twórczym, ale jednak – spokojniejszym.  Pomysłów było wiele. Olśnienie przyszło u Barbera. 

Pamiętam, że udzieliła mi się atmosfera miejsca – taki swoisty spokój. Po tym medialnym pędzie było to zaskakujące – nikt nie biega, nie krzyczy, nie pospiesza. Usypiający sum suszarek. W tle muzyka. Obok jakieś rozmowy. I tak …na głowie i w głowie zaczął mi się układać nowy porządek, a  fotel reżyserski zamieniłem na fotel barberski.

Dziś to już kilka tysięcy ostrzyżonych głów i zgolonych bród. Czas na … na swoje miejsce. Na swój Barbershop – taki GRZECHU WARTY!